Wilgenroosje

“Zullen we eerst plassen, dan naar het Sprookjesbos?” vraagt mijn vader. Slim, want de wcstop is daarna pas bij het plein. De rode paddenstoelen met witte stippen in het Sprookjesbos, wie kent ze niet. Voor mij een stukje hemel op aarde. Het muziekje speelt rustig, tijdens het wandelen van de ene naar de andere kleine rode stoel. Al die verhaaltjes en sprookjes dwergen, feeën en prinsessen…. Herinneringen en gedachten maken gevoelens bij me los. “Mama snel foto maken,” met een zacht dwingend stemmetje uit mijn kleine meid. Ze stoeit zich een weg, om erbovenop te gaan zitten. Te grappig, het lukt net niet om erop te klimmen. Met haar kleine armpjes grijpt ze om die paddenstoel om haar evenwicht te bewaren. Ze zweeft een beetje als een klein vliegtuigje. “Mama niet lachen,” roept ze me na. “Ok hahaha, zal een foto maken voor de timelapse,” met een ingehouden lach en een knipoog naar opa. Een hele reeks foto’s staan in mijn telefoon, van iedere keer, dat ze op de paddenstoeltjes gaat zitten.

Met verschillende emoties hebben we dit pad al bewandeld. Emoties veranderlijk als het weer koud, warm, zon, sneeuw, regen…. De ene keer met verdriet, de ander supervrolijk, vermoeidheid, enthousiast, angstig, nieuwsgierig, spannend, vol energie, de ander helemaal op, of een andere kant op…. In alle vrolijkheid, wanneer een kleine kabouter, zijn lachende gezicht met lange witte baard laat zien, vanachter een gesloten deurtje. Een stemmetje klinkt gebroken en angstig: “Wie staat er aan mijn deur? Ik zie niemand..” Het deurtje gaat open en het kaboutertje laat zich zien…. Soms loop ik daar met mijn ziel onder mijn arm van verdriet…. Mijn bloedende hart vindt een weg naar blijdschap…. Door de komst van het gezichtje van die kabouter… Het contrast in de emoties is grappig…. “Mama!” Voor nu laten voor wat het is… Terug met beiden benen op de grond, want was met mijn hoofd ergens anders…. Nu, genieten van het tafereel, dat zich voor mijn neus afspeelt… Mensen staan om het hekje van het kabouterhuisje heen. De kinderen trekken aan de deurklink… Het maakt me blij, om iedereen te zien doen in hun eigen element. In harmonie, in verbinding in de eigen wereld, in dit kleine sprookje, eigen herinneringen en verhalen….

Bij anderen komen ook allerlei emoties voorbij, die haaks op elkaar staan. Mooi die gelijkenissen in elkaar, het vult elkaar aan, wanneer we bij een huilend kind door vermoeidheid, een knikje van herkenning geven. De blijdschap als kinderen in de fantasie op kunnen gaan. De angst voor het opzuigen van de papiertjes bij Holle bolle Gijs…. “Hier een bekertje, zakdoekje, papieren zakje voor in Gijsje,” met een knipoog om te peilen of ze er zin in heeft. De kinderwagen en tas nakijken op troep, zodat alles weer opgeruimd en schoon mee kan. In mijn jaszakken zit verder niets meer, dan de resten slierten en pluisjes van een oud zakdoekje. Tussen mijn vingers met de witte sliertjes wat draaien in de ronde, dat is een tik… Mijn meisje heeft alle moed bij elkaar geraapt om iets in de slurpende mond van Gijsje te gooien. In het enthousiasme en de bijeengeraapte moed rennen je kleine beentjes over die gladde ronde steentjes met de troep in je handje…. Gelijk sta ik op en snel achter je aan, want het is al duidelijk, dat je gaat vallen. Mijn hart gaat racet net zo snel als mijn lichaam naar haar…. Boem…. Bloed pompt hard door mijn lijf van de adrenaline. En bij haar? Hoe gaat het met haar? Een paar seconden gaat alles in vertraging en intern in versnelling. Oh heeft ze bloed? Is het ergens rood? Bekijk gelijk haar gezichtje en handjes en ga het hele lichaam rond…. Het valt mee, de knietjes schoonmaken, wat lichte schaafwondjes op haar handjes. Een dikke knuffel tussen de checkup door. Wat tranen van de schrik vallen over haar wangen, maar het is een stoere die ladybird…. Ze kan zich dan ook in een keer weer vermannen. Dan valt er bij beiden een spanning weg, omdat er geen bloed is. Haar kleren niet kapot…. In mijn hand het roosje gemaakt van de lange pluisjes….. “Dat roosje wil ik mama. Nu papiertjes opruimen bij Gijsje,” zegt ze dapper.

januari 2024

“sterke meid, vrolijke knul ruimen het afval op…. waar het vuurtje brand reinigt het water…. aarde waait door de lucht…. andersom in harmonie, draai de emotie…. kop op, lach erom… het komt goed vroeg of later….”

Doetip: Lachen, zo hard lachen, dat het bijna broekplassen wordt. Een lachbui door het tegenovergestelde te doen. Hard lachen, tot het bloed gaat stromen… van het puntje van je tenen tot aan je kruin… Met beide benen op de grond en lachen tot de benen in de lucht zweven. Op de kop staan, tegenover elkaar staan en verrijken met de slappe lach, lachen om niets, samen of alleen.