Zucht….

Daar gaan we weer….zucht…. In mijn hoofd, in mijn hoofd is het minder aanwezig, maar iets in mij kan het moeilijk loslaten. Het zit ergens verstopt. “Mama jij bent aan de beurt”. Oh ja spelen met de kleine, die rent al rond om een plekje te zoeken. “Niet kijken, mama.” Mijn handen bedekken mijn ogen, maar tussen de spleetjes van mijn vingers door is ze zichtbaar. Nee haar uit mijn oog verliezen… Ze heeft een paar tellen om zich te verstoppen. Ondertussen hebben we dit spelletje al tig keer gespeeld. Ik ben ergens anders met mijn hoofd, er is iets dat me bezig houdt. Misschien niet eens mijn hoofd maar mijn hart is ergens mee bezig. Iets in mijn voelt beladen. Die lieve schat loopt rond en maakt het spelletje iedere keer mee dat het voelt of het de eerste keer is dat we dit spelletje spelen. “Ladybird waar ben je?” Natuurlijk is ze al een paar keer tevoorschijn gekomen om te kijken waar ik blijf. In een hoekje staat ze te grinniken omdat ze gezocht wordt door mij. In het rond kijken en wat naar haar roepen en dan komt ze aangerend. “Jij kunt echt goed verstoppen.” en geef haar een aai over haar haren. “Mama nog een keer en ze begint al te tellen met haar handjes half voor haar ogen.” Met een zucht een keer mee gaan in het spel want eigenlijk staat mijn hoofd er niet naar. Iets in me houdt me tegen om te genieten van dit moment. Stom want dat wil ik helemaal niet. Ik wil genieten met jou van dit moment. Achter een auto komt het besef dat het zuchten blijft doorgaan. Van die diepe uitademingen en mij hoofd klapt naar voren. Het is stil en je bent niet meer aan het tellen, waar ben je? Ik zie je niet?” Tijdens het opstaan zit mijn ademhaling vrij hoog. Het is moeilijk om zuurstof in of uit mijn longen te krijgen. “Ladybird waar ben je?” Ze loopt nergens in de buurt en geen teken van haar roze jasje en blonde haren. De paniek slaapt toe en hoe kan dit nu zo snel? “Got you mama?” een stemmetje achter mij klinkt luidkeels en blij, wanneer ze me laat schrikken en te pakken heeft. Een hele diepe zucht, wanneer haar armpjes om de mijne slaan. Een stevige knuffel krijg je van me. Kleine zuchtjes en diepe zuchten volgen om de spanning van me af te schudden. Jij die haar los wurmt uit mijn armen.Ondertussen daalt mijn ademhaling dieper naar mijn buik. Een brok in mijn keel is kleiner geworden. De zucht van spanning verandert in een zucht van opluchting. Loslaten van jou zal net als die zuchten in kleine stappen gaan. Maar of het loslaten van het zware gevoel in mij over jou gaat? “Mama kom je mij zoeken?” roept het kleine stemmetje met een lachje. Over tot de orde van het moment ben jij alweer verstopt achter de container. Oké daar gaan we weer, daaaaaaag zuchten….. Nu ga ik genieten met jou in het nu.

maart 2023

“Zichtbaar zuchten zijn het loslaten van onzichtbare emoties”