Vanmorgen had een droom me te pakken. Bij het wakker worden voelt het al apart. Het is niet, dat in mijn bewustzijn, de inhoud van de droom niet is los te laten. Het gaat me zelfs prima af om het te relativeren. Het ligt in het verleden. Het is zo gebeurt en heeft me gebracht naar: nu…. Alleen, waarom kan mijn onderbewustzijn deze droom niet los laten? Waarom komen er dromen terug met hetzelfde gevoel bij het wakker worden? Het gevoel dat het net is gebeurt. Het zijn situaties uit het verleden, waarin mijn schaamte de boventoon voert. Was het anders gelopen wanneer mijn gezondheid me niet terug had geroepen? Waarin het misschien mogelijk was geweest om uitleg te geven. Waarin ik als een kat in het nauw rigoureuze keuzes heb gemaakt. Situaties op werkgebied, bij studies, vrijwilligerswerk, stapvrienden… Mensen die niet of minder op de hoogte waren van mijn gezondheid. Eerlijk gezegd was het onduidelijk wat er speelde, dus hoe is het mogelijk om uitleg te geven? Mijn verstand die het regelmatig liet afweten, waardoor mijn patronen en overtuigingen naar voren kwamen. Ik wist het allemaal niet meer. Ik voelde me alleen…. in sommige gevallen afgewezen…. of door angst, de afwijzing zelf al had ingezet…. Dit gevoel is rot…. Emoties zo heftig dat het fysieke klachten geeft. Het gaf me het gevoel dat ik niet genoeg ben. Het zou fijn zijn om dit gevoel niet meer te hebben. Deze ochtend voelt bij het wakker worden net zo. In mijn bed kruip ik ineen, omdat het verdriet zo mijn buik verkrampt. Ik voel me stom, misselijk. Stom omdat ik het niet meer wist, wat er in mijn lijf en koppie afspeelde.
Niet meer verdrietig zijn over die momenten, die zich in mijn dromen afspelen. Niet meer schamen voor hoe het is gelopen, de twijfel over mijn bekwaamheid, de schaamte over mijn gezondheid, geen waarde toekennen aan mijn zijn.
Schaam me deze ochtend, omdat de droom in mijn hoofd spookt…. Dat het me zelfs verdriet doet…. De herinnering, de pijn…. de schaamte voor mezelf…. mijn gezondheid. In mijn relativering komt naar voren dat anderen waarschijnlijk niet eens meer weten wie ik ben…. Al enige tijd speelt in mijn hoofd over hoe ermee om te gaan. Misschien helpt het om te delen waar er schaamte over is. Waar de onzekerheid over is….. De afwijzing…. De angst om nergens of juist ergens bij te horen…. Bij het schrijven gaat er een stem in mijn hoofd “Pffff laat het gaan… Schijt aan….” Of valt daar dan iets te leren? Laat het me daarom onderbewust niet los. Omdat het in mijn dromen een stem heeft en mij wakker laat worden met een pijnlijk, verdrietig, misselijkmakend gevoel…. Is het al verwerkt? Of juist niet? Zit daar iets wat die muur om me heen houdt? Om anderen op afstand te houden? Waardoor het blokt en mijn lichaam ook error heeft? Misschien zelfs zover dat liefde in veiligheid is gezet…. op afstand…. vanaf een afstandje kijkend en gevoel bij dit verhaal. Mijn schaamte gaat over in spijt, me schuldig voelen en minderwaardig voelen.
Sorry aan iedereen, die zich door mij verkeerd begrepen hebben gevoeld. Zich rot hebben gevoeld en misschien ook afgewezen hebben gevoeld door mijn harde acties. Het spijt me dat mijn gezondheid het laat afweten. Mijn vermoeidheid het onbegrip en ontwijken toelaat, waardoor anderen het rotgevoel van afwijzing hebben gekregen, waar mijn ochtend mee begon. Mijn gezondheid spijt zich voor de schaamte en hoe het is gegaan. Hoe het zich voelt tegenover mij. Het spijt mij tegenover mijn gezondheid dat er schaamte is en dat er minder waarde aan mezelf werd gegeven. De lage zelfwaarde schaamt zich tegenover mijn gezondheid omdat mijn lichaam en geest zo hard hebben gevochten om te staan waar ik nu sta. De cirkel is rond en komt terug bij mijn in mijn dromen. Vannacht gaan we met zijn allen in een kring zitten en kunnen we elkaar de hand schudden.
Twijfel heel hard of dit gedeeld gaat worden omdat het een stukje is waar de duidelijkheid alleen voor mezelf relevant is. Toch is het delen met anderen nu net wat bij mij hopelijk de verlichting in klachten gaat geven in de realiteit.
Tot in onze dromen.
augustus 2022
Doetip: Schaamte een gekke emotie die uitmondt in schuldig voelen en zelfs minderwaardig voelen. Voor mij dan. De schaamte gaat ver terug in de tijd en lange tijd was er het lef niet om het te delen en had het al die jaren om in kracht toe te nemen. zo krachtig dat het me duizelig maakte en ziek. Deel schaamte zodat het niet dieper kan gaan en dat het in kracht afneemt.
