Emotie

Mijn beste vriend was hoogbegaafd. Hij maakte me aan het lachen, toen hij het over begaafdheid had en dat koppelde aan mij. Ik ben namelijk niet intelligent, dus een ongemakkelijk gevoel bekroop me, wanneer hij het tegen me zei.

“Je bent een van de slimste mensen die ik ken”, zei hij regelmatig. Ik dacht dat hij me aan het lachen wilde maken, omdat ik vrij serieus ben ingesteld. Een lach die me ontspanning kan geven. Aan de andere kant, in eerste instantie, een irritatie omdat het uit mijn concentratie van het gesprek haalt. Dan zit ik ergens diep in met mijn gevoel of gedachten. Dat het me wakker schudt als er dan plots een andere vibratie in het gesprek komt. We hadden goede gesprekken en ik mis dat enorm. Er zijn weinig mensen met wie ik op deze manier kon praten, zoals met hem. Hij zag en hoorde mij en ik voelde hem.

Met mijn therapeute kan ik ook goed praten. Ik vind het fijn om naar haar te gaan. Het voelde bijna als vriendschap. De diepgang in onze gesprekken zoek ik op een vriendschap. Het oppervlakkige kan met iedereen, maar de diepgang, de verbinding is net wat lastiger te vinden. Maar deze vriendschap heeft me laten zien dat het kan. Iedere vriendschap heeft voor mij iets bijzonders, maar heb het nodig om diepere emotionele gesprekken te voeren, te voelen. Het begrip waarom en hoe het werkt voor de ander en voor mij daar groei ik van.

“Cindy, heb je gehoord van emotionele begaafdheid?” de vraag van mijn therapeut in een van de laatste gesprekken. Het is lastig om mijn lach te bedwingen, want Miel zijn stem gaat door mijn hoofd. Alleen is dit gesprek vrij serieus, dus het is niet de bedoeling van mijn therapeute om mij aan het lachen te maken. “Waarom voel je je ongemakkelijk?” vraagt ze me.

“Ik ben niet extreem slim. Dat voelt vreemd.”

“Ga er maar eens over lezen”, zei ze. Ze herkent veel van zichzelf in onze gesprekken. Ze erkent onze connectie van begrip, verlies, obstakels.

Nu een aantal maanden begint het te dalen en ik begin over het onderwerp te lezen. Het voelt als een “ja ze heeft een punt”. Het wordt meer en meer duidelijk hoe het werkt en wat het is. Ik ben niet de slimste, qua theorie, maar over emoties en intensiteit, verbanden leggen in relaties, het grote geheel waarom en hoe. Alleen niet weten hoe de emoties werken, want het werkt intenser dan bij een ander. Begrijpend lezen is lastig, maar hier wil ik meer over weten. Het gaat me goed af, dus dat zegt veel. Ik voel het vlammetje in mijn buik branden.

De bescheidenheid als het woord begaafdheid hoor, Het gevoel over dit onderwerp, daarnaast de drang om meer te willen weten. De verbindingen met mijn gezondheid, hormonen, migraine. Ik wil het weten. Er gaat veel door me heen, flashbacks en situaties die weer doorleefd worden. Het overdenken van hoe en waarom. Het valt op zijn plek. Het vlammetje gaat en wil meer.

augustus 2026

“ook dit mag er zijn, het is okay, jij bent ok!”