Een wit veertje op de grond. Bij iedere wandeling zijn ze te vinden. Ze liggen tussen het gras in de berm, op de weg en de stoep. Het maakt niet uit want ze verschijnen op het moment dat ik ze nodig heb. De momenten waarop mijn gedachten alle kanten opgaan. Mijn gevoelens, die een eigen leven leiden. Dit zijn momenten dat mijn onzekerheid vragen heeft. Die vragen gaan luider klinken in mijn hoofd. Het lijkt dan of gebeurtenissen een bevestiging geven of antwoord op deze veelal, idiote, vragen. In sommige situaties kunnen vragen destructief zijn. Ze vragen naar mijn zelfwaarde. Naar wat anderen van me vinden, naar oud zeer, oude overtuigingen.
Het is hard, hard dat we niet meer kunnen praten. Een belletje om te sparren, iemand die me zegt dat het niet klopt. Die mijn overtuigingen en hard zijn voor mezelf even verzacht. Ik mis je vriend…. Met tranen over mijn wangen, omdat het alweer drie jaar geleden is dat je bent heengegaan. Ik hoop dat je okay bent. Ik hoop dat je bij mij en Tatum bent. Dat je ons ziet groeien, dat je ziet wat we doen. Hoe het gaat, dat je erbij bent.
In de ochtend loop ik naar huis, nadat Birdy maandagochtend weer de week kan beginnen op school. Ze is in de war door een vriendinnetje die al sinds vorige week anders tegen haar doet. Birdy wil afspreken vanmiddag maar krijgt geen antwoord. Dus heb haar gezegd dat ze het open moet laten en kijken met wie ze vandaag wilt afspreken na school. In mijn buik ontwikkelt zich een knoop, omdat Birdy in de war is. Ik ben ook in de war en begrijp niet hoe het dan werkt. Oud zeer over afwijzing. Het touwtrekken tussen meiden en vriendschappen tijdens de basisschool. Ergens hoort het erbij en leren ze ervan. Hoe leer ik het mijn meisje als ik het niet geleerd heb? Hoe zorg ik ervoor dat ze weerbaar wordt? De pijn in mijn buik, maag gaat over in misselijkheid. Voor de achterdeur ligt een wit veertje, als antwoord op mijn vraag.
De gedachten hierover laten me niet los en ik besluit om een wandeling te maken. Een Hertz golving door de speakers van mijn nieuwe koptelefoon, om op een dieper niveau heling te krijgen. De laatste tijd merk ik dat onderliggend verdriet door afwijzing, me minder te voelen is, langzaam aan het oplossen is. Mijn taak om Ladybird niet met dit gevoel te laten leven, maar haar het zelfvertrouwen te geven dat ze zeker goed genoeg is. Het kost kruim en tijdens de wandeling stromen de tranen weer over mijn wangen. Waarom is dit nog niet opgelost? Waarom blijft het pijn doen? Waarom blijft afwijzing mij triggeren tot een waas, die leidt naar prikkelbaarheid? Tot het distantiëren en anderen afwijzen, voordat ze mij afwijzen? Hoe ervoor zorgen dat Birdy andere opties heeft? Welke opties zijn er? En in die verandering van vragen, ligt er een wit veertje. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht, omdat het voelt dat jij het antwoord geeft. Mij verteld dat ik op het juiste pad ben. De juiste vragen stel. Dit veertje gaat in mijn hemd op mijn hart. Het ontroert me en voel je aanwezigheid in mijn warmer wordende borstkas. Ik leg mijn hand op mijn borst, mijn hart. Hardop zeg ik tegen jou: “Ik mis je. Dank je, je bent er.”
Met mijn hand op het hart gaan de gedachten naar Birdy, die kleine meid verloren en in verwarring achtergelaten. De knoop in mijn buik zit er nog. Het is fijn dat het me tegenwoordig lukt om aan de gang te gaan. Niet treurig op de bank of donker in mijn bed met gedachten die mij verstikken en het erger maken dan het is. Nee dat gaat niet gebeuren, dan gaat die knoop helemaal niet meer weg. Het veertje kriebelt in mijn shirt, alsof het wil laten weten dat het er zit. Met de hand op mijn borst zeg ik zachtjes: “Ik ben bij je Birdy. Op deze manier maken we contact en je bent niet alleen. Ik ben bij je, lieverd.”
De hand op mijn borstkas gaat wat omlaag, richting de knoop in mijn buik. De veer van vertrouwen zorgt voor stilstand tijdens het wandelen. De veer wil me iets vertellen, want het blijft kriebelen op mijn huid. “Wat wil je me zeggen?” vraag ik hardop. Een zucht verlaat mijn borstkas om tot een antwoord te komen. “Vertrouw” het woord komt bij me binnen. Witte veertjes staan voor vertrouwen hebben in hoe het loopt. Ik weet het namelijk niet. Vertrouwen in Birdy dat het gaat, zoals het hoort te gaan. Een volgende zucht van vertrouwen verlaat mijn lichaam. Ontspanning kan mijn lichaam binnen dringen om de spanning te laten verdwijnen samen met die knoop.
De spanning groeit tijdens de wandeling om je op te halen van school. “Heb vertrouwen” is de mantra van vandaag. En daar komt ze aan met een vriendinnetje: “Mama mag ik vandaag met haar spelen?” met een brede glimlach op haar gezicht.
september 2026
Doetip: Gemis voelen, voelt leeg en zwaar tegelijk. De lichtheid van een wit veertje, die zachtheid biedt in een harde periode. Wat werkt voor jou om het lichter te laten voelen? Iets vinden in de natuur om dichter bij te dragen. Misschien wordt het gemis, verdriet een beetje draaglijk. Een hand op je hart.
