Verbinden

“Mama kun je helpen?”

Mijn dochter, de kleine Birdy, zit op haar stoel aan de huiskamertafel. Een puzzel van Disney-prinsessen heeft haar volledige aandacht. Het puntje van haar tongetje beweegt onrustig tussen haar lipjes. Ze is druk bezig met de randjes bij elkaar zoeken. Niets kan haar meer storen, waardoor ik de kans zie om de keuken op te ruimen. De afwas klettert tegen het lopende water, terwijl mijn warmer wordende handen het water alle kanten op stuurt. Glimlach. Mijn gedachten springen net als het water alle kanten op. Het is best lekker afwassen. Gisteren, het boodschappenlijstje en een appje van een vriendin. Mijn heupen deinsen mee op de deuntjes van de achtergrondmuziek. Ping, een berichtje. Ik ben ergens anders. Met gesloten ogen geeft mijn lichaam het ritme aan. “Mamaaaaaa, helpen?” je geïrriteerde stemmetje roept boven het geluid uit.

In een eigen wereld

daar ga ik graag naar toe

het loopt

zonder slag of stoot

In mijn gouden bubbel

daar wandelen in stilte

tot rust

met muziek ontbloot

In mijn mooiste dromen

daar alleen bind harmonie

geef toe

samen is beter in nood

“Mamaaaaaa, hoe laaaaang?” Een kopje valt uit mijn handen van de schrik. “Okay, Birdy, vertel?” Een vallende druppel verraadt de snelheid van mijn vlucht van de keuken naar de huiskamer. Haar ogen duiken diep weg onder een gefronste blik, want voor haar ging het niet snel genoeg. “Waar is het hoekje?” vraag je sip. “Ik kan ook niets…” komt zachtjes uit je kleine mondje geglipt. “Waarom duurde het zo lang?”

Je handjes onder de wangetjes houden je hoofdje omhoog. Je bent niet blij.

Je staart me aan met je boze blik. Steeds dieper, wachtend op mijn antwoord. Ik heb een moment nodig om terug te keren naar nu. Mijn ogen knipperen langzaam. Ik neem een flinke ademhaling. Ik zie je lijfje in elkaar gedoken, klein gemaakt. Onze blauwe ogen raken elkaar in verdriet. “Kun jij niks?” vraag ik haar. Ik ga op mijn hurken zitten om op ooghoogte te komen met haar. “Ik zie je Birdy” en geef haar een zachte glimlach terwijl mijn hand naar de grond reikt. “Bij het begin beginnen, bijvoorbeeld de grond,” een kleine geruststellende knipoog en een lach. “Gelukkig kun je heel hard gillen.” Ze kijkt me vol verbazing aan tot ze het hoekje van de puzzel tussen ons ziet.