HSP….

HSP…. In mijn tienertijd was dit onderwerp onbekend, dus het was een verademing om dit na al die jaren eindelijk mee te krijgen. In mijn beleving ervaarde iedereen gevoelens hetzelfde en als het voor mij anders was dan klopte dat niet. Het was onzin, overdreven, gezeik, malligheid en meer van dit alles vloog me naar de oren. 

Onduidelijkheid over hoe het voor mij dan werkt? Het komt harder binnen? Waarom meer moeite om te verwerken? Hoezo om prikkels te verwerken? De rest voelde het onderliggende ook? Verstandhoudingen die op scherp stonden? Geluid te hard, een vieze geur, een aanraking waar de kriebels van onder de huid zitten….

Later kwam ik er pas achter dat niet iedereen dat had, in die mate emotioneel en/of sensitief. Het idee dat het raar was en het voelde alleen in dit onbegrepen verhaal. Vanuit thuis en op school werd er niet over emoties gesproken. Als het niet fijn voelde, dan moest ik me er maar overheen zetten. De generatie van ‘dan doe je al gek genoeg’. Tot de diagnose komt ergens rond mijn 30e levensjaar wordt duidelijk: HSP en hoge mate gevoelig, emotioneel. Prima, leuk, hier kan ik mee verder. Ik ben op zoek gegaan naar gelijkgestemden. Praatte erover en las boeken, alleen legde het niet helemaal de vinger op de pols. Het stuitte me tegen de borst, dat het ineens een hype leek te zijn. Iedereen had in meer of mindere mate last van emoties, gevoeligheden en noemde dat HSP. Daarna kwam ook burn-out ter sprake, nadat klachten bleven aanhouden. Door omstandigheden kwam mijn humeur in een steeds ruiger vaarwater terecht. Burn-out en HSP hebben een overlap met elkaar, waardoor het lastig te pakken is van wat er nu bij mij speelt. En in de jaren die volgen komen fysieke en mentale klachten in een neerwaartse spiraal terecht.

Ik weet het niet meer. Ik voel veel en ben ontzettend in de war. Een daaropvolgende depressie maakt me meer emotioneel en sensitiever. Duidelijkheid blijft uit, op alle vlakken is verwarring. Iedere diagnose bleef als een worst voor mijn neus hangen, maar bleef ongrijpbaar om de uitleg te kunnen geven in mijn verlangen naar begrip. 

Het bleef aan me knagen en het lef om voor HSP uit te komen, bleef achterwege. In die tijd was niet duidelijk waar mijn gezondheidsklachten vandaan kwamen. Begrip is waar ik op hoopte, maar zocht het buiten mezelf om: bevestiging. Een validatie dat ik oké ben, ook met al die zintuiglijke waarnemingen en emoties. De tijd nodig hebben om ervan bij te komen, dat is wat therapie mij heeft geboden. 

De eerste dag van de groepstherapie werd mijn uitleg over HSP al gelijk afgevuurd, met: “ja hou maar op iedereen heeft dat”. Het voelde alsof alles waar ik op dat moment duidelijkheid had gecreëerd in de klachten, omver werd geblazen. 

Tijdens mijn depressie komen zwarte gedachten en vaak voel ik me dan gevoeliger, mijn zenuwstelsel staat aan. Het is soms lastig om anderen in mijn aura te hebben en te dichtbij. Geuren en licht zijn  gevoelig voor migraine. De periode dat lyme mijn zenuwstelsel overhoop heeft gegooid, werkte niet mee aan de verwerking van emoties en sensitiviteit. Het maakte alles erger dan het al was. Uiteindelijk heeft de periode tijdens therapie mij het vertrouwen in mezelf terug gegeven. De enige bevestiging die ik nodig had was van mezelf. 

In het begin was de drang voor begrip en uitleg geven de reden om uit te zoeken hoe het bij mij werkt. Erkenning en validatie buiten mezelf zoeken, het stuitte me tegen de borst. De termen die bij mij zouden horen en in welke box de ander mij zou kunnen plaatsen. Wanneer mensen me leren kennen, komen ze er vanzelf achter dat emotionaliteit en sensitiviteit bij mij hoort.. en belangrijker nog dat het er voor mij mag zijn. Welke naam de ander daaraan geeft zal me worst wezen. Je zou het ook gewoon Cinta kunnen noemen, want dat heb ik 😉

augustus 2026

“Wanneer het stuit tegen de borst, kijk niet alleen naar de voorgehouden worst”