Keuzestress

“Wat moet ik doen, mama?” “Ik weet niet, wat is het beste?”

Keuzes maken is lastiger geworden voor mijn ladybird. Je weet heel duidelijk wat je wilt, dat probleem is het niet. Alleen raak je in paniek of je zoete of zoute popcorn wilt. Dat je niet weet wat je liever kijkt op televisie, Masha en de beer of Bluey. Het valt ook niet mee. Voor we naar de bioscoop gaan, zijn er al drie verschillende outfits aangetrokken en uitgedaan. Ze liggen nu op de grond van de kleedkamer. Klinkt decadenter dan het is. Je wilt eruit zien, zoals een vriendinnetje of de zangeres van je favoriete liedje. Het is aandoenlijk hoe jij dit belangrijk vindt. Zeker omdat het niet bij mij speelt, is het mooi om te zien dat het iets is van jou. Jij hebt altijd een keuze gehad wat je graag aan wilde trekken. Schoenen met lichtjes en t-shirts met je favoriete televisie karakter. Wat voor mij belangrijk is: schoon, weer appropriate, niet kapot. 

“Mam deze outfit?

Wat heeft ze nu weer uit de kast getrokken? vraag ik me af. Zer komt naar beneden met een bloemetjes broek en een bloemetjesshirt, maar niet van hetzelfde. De sokken zijn over de broek getrokken en het shirt in de broek. Het is in eerste instantie niet wat mijn keuze zou zijn. Toch als het even bij me binnenkomt en kijk ernaar en eigenlijk tot op heden altijd het geval geweest dat het prima was en zelfs heel leuk gematcht uiteindelijk. Grappig hoe dat in een eigen systeem werkt en dat een smaak kan veranderen. Ervoor open staan en laten gaan, dan kan er een hoop mogelijk zijn. 

“Ladybird het is ok.”

Je kan niets fout doen met de keuzes die je maakt. Ik ben erbij. Samen kunnen we oplossingen zoeken of kijken wat er gebeurt. Leren van de uitkomst en…. Het komt niet binnen, je bent in paniek. Je huilt hard en alles wat ik zeg is fout. We staan in het maïsdoolhof en het wordt duidelijk te veel. Het liefst wil ik je vasthouden en zeggen dat het goed komt. Het maakt niet uit welke kant we op gaan. Lieve meid je wilt zo graag het laatste plaatje vinden en je vriendinnetje is moe. Je barst in tranen want wat gaan we doen. De oplossing zit niet in allebei, want beide geven niet toe…. 

Het begint bij mij ook dat ik het niet weet. Ook ik als mama heb niet altijd 1,2,3, een oplossing. 

“Ik ga op het bankje zitten, vinden jullie dat ok?”

augustus 2026