Leeg hoofd, lege planning, dan is er rust en geen stress. Mijn agenda zat vol met feestjes en gezelligheid, afspreken met vrienden. Tot de pijn de overhand krijgt en “Sorry het gaat me niet lukken….” een standaardbericht in mijn telefoon is geworden. De redenen zijn uiteenlopend, maar meestal is het niet één reden. De hoofdreden is over het algemeen, doordat mijn lichaam zegt NO STOP. Confronterend voor mij en voor jou, voor jullie… Het was gezellig geweest en had het naar mijn zin gehad, dat weet ik zeker. Alleen teveel factoren zorgen ervoor, dat de overweging gaat naar veiligheid en zo min mogelijk risico tot platliggen en pijn. Soms wint het risico, maar dan is het een kleiner risico, die is ingezet. Het gaat om risicoberekening, net als bij een levensverzekering. Verschillende kruisjes zetten en een percentageberekening over wat de uitkomst zal zijn. Het is naar om anderen teleur te stellen, af te zeggen… Soms staat er iets op de planning, omdat het noodzakelijk is of puur door mijn enthousiasme, bv verjaardagen.
Hopen dat het allemaal meevalt met de risico’s. Momenten dat de reis al onderweg is. Tot het moment dat mijn gedachten laten weten dat het beter is…. beter is om niet te gaan. En dat voelt shit… om de ander af te wijzen. ‘Sorry het gaat me niet lukken’….. Uitleg blijft uit, omdat het zelfs voor mij niet uit te leggen valt. Het is niet dat ik niet wil, maar het is veel, veelomvattend. Uit schuldgevoel, teleurstelling en angsten, die leven naast de pijn. Het spijt me…. Het maakt me verdrietig… Graag was ik erbij geweest en meegedaan met jou, met jullie de drukte, gezelligheid, nieuwe plekken, nieuwe mensen. Heb dat lange tijd gedaan en daar was mijn lichaam niet blij mee. De dagen na een uitje kan ik niet meer, lig ik plat en niemand die dat ziet.
Vóór mijn dochter geboren was, was een week in bed liggen geen probleem. Hele dagen op de bank liggen om mijn lichaam te verdragen, bij te komen van de uitspatting. Pijn verdragen. Het was indertijd ok en had het misschien zelfs nodig om door een ‘donkere fase’ te gaan. Alleen om verder te gaan en lief te zijn voor mijn lijf is het nodig, om mijzelf te begrenzen. Een grote uitdaging om dat voor elkaar te krijgen. Sommige avonturen zijn niet meer mogelijk, omdat het fysiek ontoelaatbaar is. De dagen op de bank en bed verslijten staan niet meer in balans met een gezellige avond. Het duurt steeds langer om weer bij te komen, de pijn wordt erger. De pieken en dalen worden te extreem. Ik ben op zoek naar meer balans tussen mijn lijf, gezelligheid. Deze uitspattingen wil ik niet meer.
“Sorry het gaat me niet lukken” om langer op deze manier door te gaan. Er moet een grens getrokken worden om een andere route op te gaan. De weg hoeft niet uitgestippeld te zijn, maar de doelen zijn duidelijk. Lastig om te luisteren naar mijn lijf en hart om erachter te komen wat me blij maakt. Het uitgaan maakte me ook blij, maar dat was van korte duur. mijn doel is voor langere tijd blij zijn. Niet even een gezellige nacht, ontsnappen van de pijn. Om vervolgens weer paar dagen soms zelfs een week op de blaren te zitten. Nee dat wil ik niet meer.
Dus waar een wil is, is een weg… Is het niet de eerste weg, niet de snelweg, maar het zandpad of met de trein. Waar een wil is, is een weg…. Misschien is het niet de eerste weg die voor ogen is. Het is een teleurstelling dat de makkelijke weg niet haalbaar is, alleen is het fijn wanneer de weg leeg is. Weinig tot geen risico’s en obstakels, drukte. Aanpassingen, creatieve oplossingen en accepteren dat het met tijden is, zoals het percentage van de aangestipte kruisjes aangeeft. Is het mogelijk om uitdagingen als avontuur te zien? Het avontuur vinden in het veranderen van leefstijl? Het avontuur vinden in een andere aanpak vinden en doorvoeren? Het zit in vele vormen en maten, fantasieën, dromen en werkelijkheid. Meerdere wegen leiden naar Rome, Zweden, Parijs, met jou, met jullie…. Zonder avontuur leidt het deze boogschutter naar een teleurstelling, sorry dat gaat me niet lukken.
augustus 2022
Doetip:
