Besefmomentje

Bam. Plots komt het bij me binnen…. De tijd die al is verstreken. De jaren die onbesproken zijn. Bam! de knal is nodig om bewust te zijn, dat je er niet meer bent. Het gekke is dat er geen dag voorbij gaat dat ik niet aan jullie denk. Vooral mijn beste maat. Twee jaar geleden hebben we voor het laatst in het park gezeten. In eerste instantie is het gevoel dat dat niet klopt en begin met terugrekenen in de tijd. Het besef van de werkelijkheid en hoe lang we elkaar niet hebben gezien. Het verdriet dat niet minder wordt en blijft sluimeren op de achtergrond. Met deze besefmomenten weer actueel. Jij kleine meid zegt tegen mij: “Je mag huilen, mama”. Ik voel dat jij mijn verdriet voelt door hoe je me aankijkt. Je handje reikt mijn richting op en dan komen bij ons beide tranen rustig over onze wangen gestroomd. Jij kleine mop hoeft dit niet met me te delen, maar het gebeurt. We praten erover, over de andere kant van het leven. Bij jou dringt het besef aan dat we allemaal kunnen gaan. 

“Samen maken we er iets van hé lieverd?” Je komt van je stoel en houdt me stevig vast. Samen huilen we even. Een paar minuten van verdriet delen. Meestal gebeurt dit alleen in de avond. Dan zit ik op de bank en dan mag het verdriet een plek krijgen. Dan kan ik het moment nemen om tijd ervoor vrij te maken. Ik wil jou namelijk niet opzadelen met het rouwproces. Alleen dit heb ik niet altijd in de hand. Soms overmand het gevoel van gemis. Dan is het fijn om er samen over te praten, hoe hij dacht dat je een gamer zou worden. Je lacht bij de gedachten, want je kunt niet wachten om weer minecraft te spelen. Ik mis je beste vriend…. 

Je bent bij me in de prachtige bijzondere veren, die ik op onvoorspelbare momenten vind. In de getallen die terugkomen op het kaartje van de bioscoop, in de klok of als een vlieg me zit te vervelen, een roodborstje voor me voorbij vliegt en gaat zitten voor mijn neus. Vooral als die kleine armen me omarmen en ik dit kleine deel van het stukje rouw kan delen. Je leert hoe je met dit stukje van het leven kan omgaan. Wat zou kunnen werken om door te kunnen gaan. Het gaat snel voorbij en dat besef is er al te goed ingeprent de afgelopen jaren. Het zijn de mooiste jaren van mijn leven samen met jou, die momenten leven naast het missen van overleden vrienden. Gek hoe dat naast elkaar kan leven. Samen even een bijzonder emotioneel momentje om het te vergeten tot het volgende besefmomentje.

juli 2026

Doetip: De ruimte geven aan emoties en erbij stil staan. Het is een kunst om het samen te delen zonder het bij de ander neer te leggen. Het werkt om op een simpele manier transparant te blijven, zeker als het kinderen betreft. Een aanraking, een knipoog, het gevoel erkennen met weinig woorden als dat is wat de jongste aangeeft.